The Cure: Η επιστροφή στο Ejekt με το νέο άλμπουμ – Μια μπάντα που αρνείται να γερνά
Oι Cure δεν είναι μια μπάντα του παρελθόντος. Είναι η μουσική που μας συγκινεί και μας θυμίζει πως το σκοτάδι, μπορεί να γίνει φως.
Πρώτα ήρθαν οι συναυλίες. Ύστερα, τα τραγούδια. Όπως πάντα, οι Cure έκαναν τα πράγματα με τον δικό τους τρόπο — ανορθόδοξο, ποιητικό, σχεδόν μαγικό. Το Songs Of A Lost World, που κυκλοφόρησε πέρυσι, είναι ένας δίσκος που γεννήθηκε ζωντανά, κάτω από τα φώτα της σκηνής, πριν καν περάσει το κατώφλι του στούντιο.
Κάθε νότα του κουβαλά τον απόηχο των live τους· κάθε στίχος, το βάρος του χρόνου και της ειλικρίνειας. Και τώρα, αυτό το πολύτιμο κεφάλαιο της ροκ ιστορίας έρχεται στην Αθήνα, καθώς το Ejekt Festival ανακοίνωσε την επιστροφή τους στις 15 Ιουλίου 2026, στο Telekom Center στο ΟΑΚΑ (με την προπώληση να ανοίγει στις 31 Οκτωβρίου, στις 11:10 — μια ημερομηνία σχεδόν ποιητικά ταιριαστή για τους λάτρεις του σκοταδιού).
Είναι η πρώτη τους νέα κυκλοφορία από το 2008, αλλά ο Robert Smith δεν βιάστηκε ποτέ. Προτίμησε να δοκιμάσει το νέο υλικό ζωντανά, να το αφήσει να αναπνεύσει μέσα στις συναυλίες του Shows Of A Lost World Tour. Έτσι, τα live έγιναν το πρώτο εργαστήρι αυτών των τραγουδιών — ένας καθρέφτης του χρόνου, της απώλειας και της ελπίδας.
Aκόμα και στα δεκαπέντε χρόνια σιωπής στη δισκογραφία, οι Cure δεν σταμάτησαν ποτέ να υπάρχουν. Περιόδευσαν για τα 40 χρόνια πορείας τους, αποθεώθηκαν ως headliners στο Glastonbury το 2019, και συνέχισαν να χαρίζουν εκείνα τα τρίωρα, συναισθηματικά μαραθώνια με τέσσερα encore, όπως εκείνο το αξέχαστο βράδυ στη Μαλακάσα το 2005, που όσοι ήταν εκεί ακόμα μιλούν γι’ αυτό σαν για όνειρο. Οι συναυλίες τους δεν είναι απλώς εμφανίσεις — είναι τελετές καθαρμού, όπου η μελαγχολία συναντά τη λύτρωση και η τρυφερότητα αγκαλιάζει τη θλίψη. Ο Robert Smith παραμένει η ψυχή και η πληγή των Cure. Κάθε φορά που τραγουδά το From the Edge of the Deep Green Sea μοιάζει να το βιώνει ξανά, σαν την πρώτη φορά που το έγραψε.
Όταν ψιθυρίζει το «Never let me go, she says», ο χρόνος σταματά· ο κόσμος γύρω σβήνει και μένει μόνο η φωνή του — αυτός ο ανατριχιαστικός ψίθυρος που ενώνει κοινό και σκηνή. Είναι αυτή η σπάνια ειλικρίνεια, αυτή η ζωντανή εξομολόγηση που κάνει κάθε εμφάνισή τους μια εμπειρία ανεπανάληπτη.
Με το Songs Of A Lost World, ο Smith επιστρέφει στις παλιές του εμμονές — την αγάπη, την απώλεια, τον χρόνο — και στον γνώριμο, goth ήχο των πρώτων δίσκων, με ηχητικές αναφορές στο Pornography και στο Disintegration. Ο ίδιος έχει βιώσει δύσκολες προσωπικές απώλειες τα τελευταία χρόνια, χάνοντας τους γονείς και τον αδερφό του· κι όμως, μέσα από τη θλίψη γεννά ξανά μουσική. Εκεί που άλλοι βλέπουν σκοτάδι, ο Smith βρίσκει κάθαρση — κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο των Cure.
Οι The Cure δεν ζητούν νοσταλγία ούτε επιείκεια. Δεν ζουν από τη φήμη τους — τη δικαιώνουν, κάθε φορά, με τη συνέπεια, την ευαισθησία και την ακατάπαυστη ανάγκη τους για εξέλιξη. Είναι σκοτεινοί χωρίς να γίνονται μίζεροι· ρομαντικοί χωρίς να μοιάζουν παλιομοδίτικοι. Ακόμα και σήμερα, εξακολουθούν να παίζουν σαν να έχουν κάτι επείγον να πουν.
Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που το Ejekt Festival φιλοξενεί αυτή τη θρυλική μπάντα. Πέρασαν κιόλας έξι χρόνια από τη βραδιά της Πλατείας Νερού, όταν οι Cure χάρισαν ένα πληθωρικό, τρίωρο show που άφησε πίσω του βροχή, δάκρυα και χαμόγελα. Και τότε, όπως και τώρα, απέδειξαν ότι δεν επαναπαύονται.
